i- Travel : ANY PLANS THIS HOLY WEEK?

There are a lot of places in the Philippines where we can be able to meditate and have a break from the busy streets of Metro Manila. Most of which can offer the serenity and the fun experience that would make you wish you were always there during the Holy Week. J   

Kuyba Almoneca: The Whisper of a Cave

Palawan is known for its caves’ stalactites and stalagmites. Bunches of these majestic rock formations are found in the Puerto Princesa Underground River (PPUR), one of the 7 wonders of Nature. But, Puerto Princesa Palawan has a lot more tantalizing “cave trips” to offer.

One of the rising tourist attractions in Puerto Princesa City is the cave that once whispered to its owner when he visited the land being offered to him by a friend. That time, it was just a barren land and seems really useless. But as time passed by, as they were building a rest house on the area, they found out that a magnificent cave lies under it.

It was named “Kuyba Almoneca”. The term “kuyba” is a “Rinconada” term for Cave since the owner was from Nabua, Camarines Sur. That’s why you might as well have a discount if you are from the Rinconada area. J

As you entered the cave, figurines of angels and saints welcome you with serenity and magnificence. Rock formations reveal an image of Jesus Christ and the three angels. Little stalactites are still forming while water continuously drops on its tip. The cave does not show its end point yet for there are still untouched dark parts.

Above the tunnel- like cave are the Stations of the Cross, the Nuestra Senora De Penafrancia Chapel, and stands that have verses from the bible; that makes it a perfect place for penance. You will also be inspired by the “Disiderata”, a prose poem written on 1927, attributed to Max Ehrmann.  Well, I’m not saying that you might not find and read it somewhere else but, reading it with such an ambiance full of serenity will really make what the poem says sink within you.

Kuyba Almoneca also offers a restaurant and Conference halls suitable for seminars, trainings and Camps. You might as well dwell in their tourist “baluys”, another Rinconada term for a “House” and meet Kuya Neil, the owners’ special son, who keeps on asking for phone numbers of  guests, especially of the girls. No worries, he will just text you “good night” and “good morning” as what my girl friends saidJ. 

KAWA- KAWA HILL: The Hill without a Hilltop

You would never find anything special when you come to see the Kawa- Kawa Hill from afar. It is just a hill blanketed with rich green grasses. But once you reach the top of it, you will be awed by its hidden curious shape resembling that of a “kawa” or a large Chinese cooking wok. The glory of the top view would reveal the extraordinary amphitheater- like crater. Indeed, the hill has no hilltop.

Kawa- Kawa Hill is situated in California Village, Brgy. Tuburan, Ligao City. It is a 236 meter land form located in California Village, Barangay tuburan, Ligao City; 1.5 kilometers away from Legaspi City, and 1 kilometer away from Iriga City.

What makes it more majestic is the clinging view of two marvelous Mountains- the Mt. Masaraga and the the perfect coned Mt. Mayon of Albay, plus the stunning view of Ligao and its neighboring Municipalities.

The hill is also famous religious destination since right at its rim that is brilliantly- molded- by- nature, lays a larger than life size Stations of the Cross. Devotees and religious groups often go to this place during the Holy Week to do their penance while having the serenity and the wondrous stations that line in the 500- meter path to the crater extending around the hill rim.

Aside from the Stations of the Cross, Kawa- kawa also have Philippine Eagle Scout Advancement Camp and Facilities, volleyball court and horseback riding site. Local entrepreneurs are also selling their products on the slopes of the hill like the “dinorado” rice, pineapples and other vegetables, and other local products.

           

            Kuyba Almoneca and Kawa- Kawa Hill are just two of the places to check out during Holy Week and on Holidays. Philippines have a lot more undiscovered wonders. I- travel will expose these hidden places that are proofs that Philippines is worth visiting. A haven of breath- taking wonders that makes it really the dreamland of Asia.

BREAKING THE NEWS: THE TRUTH ABOUT FLESH- EATING BACTERIA

“Bandila”, a late news program of ABS- CBN network broke its silence after the controversial report about the spreading flesh- eating bacteria in Pangasinan turned out to be clad. Bandila Anchor Julius Babao said last Tuesday, that it was not their intention to scare the people about, rather they just want to inform them about it.

On February 24, the program aired the report of Jasmine Romero, who was geared with mask and protective suite while interviewing two patients from Villasis and Santa Barbara in Pangasinan. She described them having “decaying” skin due to the “mysterious disease”. In this report, she said that a flesh- eating bacteria is slowly spreading in Pangasinan.

But, Provincial Health Officer Anna De Guzman said that it is not true since the case studies suffer from other skin disease. She confirmed that the patient from Villasis is a leper who suffers from adverse drug reaction while the other patient from Santa Barbara was ailed with psoriasis.

Speculations also said that this might be from the prophecy of a self proclaimed Indian Prophet on 2010 in which he said that a flesh eating bacteria will spread in Pangasinan.

Yes, it is indeed a serious disease, but no, it’s not contagious just like what the reports say.

Flesh- eating bacteria is a term popularized by media which refers to a disease called necrotizing faciitis. This bacterial infection targets the fascia, a layer just below our skin and spread along the flat tissues.

Necrotizing Faciitis may be caused by bacteria called Streptococcus pyogenes. This bacteria is a member of group A Streptococci which commonly causes sore throat (pharyngitis) and the toxic shock syndrome which is also a rare condition. Members of group A streptococci result to mild infections and mostly, they do not even produce symptoms.

Patients who contracted necrotizing faciitis may suffer from symptoms like swelling, redness and pain on the affected area. Blisters may show on the skin. Vomiting, nausea and fever and other flulike symptoms may also be felt. On the onset of the bacteria, a wound would allow it to target fascia and after 24 hours the bacteria have completely invaded it. the pain is described as more than that of the appearance of the wound. Late symptoms may include the decaying of the skin (gangrene), scalling, discoloration and peeling of the skin.

The disease may be treated with antibiotics. Early treatment is critical. Intensive Care Unit (ICU), when hospitalized is required. Surgery to remove the skin or the layer may also be an option.

According to the Department of Health (DOH), Philippines has no cases yet of patients who contracted with flesh eating bacteria; and now that the news spread regarding this “mysterious disease”, DOH is trying its best to educate Filipinos regarding the truth about this disease.

WORDS OF THE DAY (JANUARY 22. 2014)

rem·i·nisce [rèmmə níss] intransitive verb

tell about past: to talk or write about events remembered from the past

    

I'm not so sure about it, about how I felt that time. No words can describe that; agony, hatred, sadness, frightening, wretchedness; those may perhaps but aren't enough or suited to explain it. All I know is that I hate how I felt that time; I hate it so much that I don't want to feel the same way again.

gone [gawn, gon]

adjective

absent: absent after leaving somewhere

He left us that day; for a faraway land. I remember those times when he leaves for work; that feeling of emptiness and silence? It feels like it; but this time, the stirring emptiness and loneliness was doubled, no tripled; because this time his absence is not just for few weeks or months or years but forever.

laugh·ter [láftər]

noun

act of laughing: the sound or an act of laughing

I remember him joking around. I remember him laughing and kissing me, and calling me "Nonoy"; I miss the way he calls me that. And then their petty quarrel; mama would always go serious over his jokes that is why she always get angry about it; and then he will just laugh at her. And then he'll dance; that dance I wish I'd learned. I remember all of those little chances vividly; I wasn't spared with much time, that's why those things were always in my mind, stored and valued.

jeal·ous·y [jélləssee]

noun

being jealous: jealous feelings or behavior

But he's gone; and ever since I was wondering what it feels like when he’s around. How would it feel having someone like him as you grow? I wish I had the chance to ask advices because they say that he's great at it. I wish I have him near me so that I may not feel lost in these unfamiliar places. I wish he too can read all my articles; or maybe comment on my every posts or perhaps like my photos in facebook. I wish I could compare heights with him; or maybe ask him to watch me act on my first play. How I wish he's there; but, he's gone.

mem·o·ry [mémməree]

(plural mem·o·ries)

noun

ability to retain knowledge: the ability of the mind or of a person or organism to retain learned information and knowledge of past events and experiences and to retrieve that information and knowledge

Papa, I miss you so much. Don't worry about us; Ate's doing great. Your “baby” has a job and got a lot of suitors now. Kuya will grauduate this March, he will take the board exams after so please help him do that math things just like before. Leiriz is joining those contests just like me. She goes to national competitions and such; and she'll be in high school next year. Mama is better now, don't worry about her, she's doing fine. I'm doing great too, I met good people and new friends here. I'm on my route of becoming a journalist, and just as I always say, I'm doing great too, we are all doing great so don’t worry about us.

love [luv]

noun

undefined: can’t express how much I love him.

You may be gone now, but still you are in our mind and in our heart. I love you Papa! :) 

In loving memory of my mentor, my bestfriend, my father,

AMANO COLLADA IBARRETA

September 11, 1954- January 22, 2008

The Horror of Horror Movies

Many are hooked up with horror movies. All the ghosts, the psychotic killers, the criminals, the bizarre creatures, monsters, oozing blood, vampires, cannibals, and sharks interests most of the movie goers. They are also awed by the cinematography and movie effects of each of those films which seem real; too real and too well planned by genius artists and writers. But what if you found out that some of these films were based on true life events?

THE EXORCISM OF EMILY ROSE

This American horror film directed by Scott Derickson was based on the true life events of Annaliese Michel, a German Catholic girl. She was diagnosed with epileptic disorder and serious mental disorder which then believed by two priests as full possession. Michel was exorcised 67 times for 10 months before she died of starvation. The priest who performed the last exorcism which lasted for four hours was accused by the state with negligent homicide.

THE GIRL NEXT DOOR

This movie was an adaptation of a novel written by Jack Ketchum. It was based on the true life events of a girl named Sylvia Likens who was kidnapped, tortured and raped by her neighbors on a basement. The movie turned out to be very sadist and cruel. But, what most disturbing thing was, criminal records say that Ketchum’s novel was not an imagination but a real events which happened on 1965.

THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE

This movie was inspired by a murderer named Ed Gein who uses human skin and bones to make clothes and furniture out of it. The movie, directed by Tob Hooper, showcased the murder of two victims was found out to be based on true events, but the way they were killed and how the murderer make masks and trinkets out from their skins were imagination. But, the base or main plot of the story was true though.

OPEN WATER

Sometime ago, there was a scuba diving expedition were a couple named Tom and Eireen Lonegon was separated from the others. Since then, they were not seen, even their bodies. This accident was the basis of the film which was directed by Chris Kentis. He assumed the horrible that would have happened to the couple that they were attacked and eaten by sharks, even if there were no evidence that it did happened.

ZODIAC

The story of Zodiac was written by a cartoonist Rober Grey- Smith. He became obsessed with knowing who Zodiac Killer was. His investigation surpassed even that of the top cops. Zodiac kills his victims and in their wake, he leaves letters to distract the authorities. Director David Fincher and Screenwriter James Vanderbilt spent 18 months about the Zodiac murders before producing the movie.

These are just few of those horror movies that are not just bore out of imagination but bore out of bizarre life events as well. It does happen in the real world and these movies, just like novels, paintings, sculptures, and plays documents life.   

ARE YOU JEALOUS?

                                                                                  

Jealousy is the mother of all the conflicts that are published into books and filmed novels. Jealousy is a key ingredient so that awesome stories are born. But only few of those readers or movie watchers knew how dangerous that word is.

But why do people get jealous?

When we are jealous we tell ourselves a story. We tend to let our wild imagination make a story that is enough so that we may feel bitter or unhappy because of his advantages or possessions. We know the exact words to use so that others may find him suspicious because of that advantage. We say things that are beyond the truth because you want him to be less than you are; or because you want to be that guy or you want to have that thing. 

“People get jealous because of our selfish desires. It starts with the preppy jealousy where you wish you could have that too. But way further than that, when we are too jealous to have that thing or that feature we will do all of those ways so that you can be better than him and he will be lesser than you are. ” - Megellano Rainer Fenis.

“People get jealous because we are intimidated by others’ possessions”, Mishael Occiano, a journalism student from Ateneo de Naga said. 

Remember that day when you were jealous with the new phone of your sister, or the new pencil case of your classmate, her awesome long blonde hair that you wish you also have but you just can’t, because you were born with a black curly hair?

Those were the days that you are horrible; you actually do things that are horrible. You make your sister believe that her phone is so horrible and she has to regret buying such poor thing. You actually stole that cute little pencil case and wrote your name in all caps, for emphasis, and lied that your mother gave it to you. And worse case, you went to salon for hair re-bond and have it dyed with blonde. But in the end, you found yourself ruining yourself and not those you wished to ruin.

        

       “For me there are three reasons why people get jealous. First is that when you do not have enough trust to a person. Second when you want to seek much attention to someone, and lastly when you truly love someone and you cannot imagined or even dreamed that this special someone will spend the rest of his or her life in the others arms.” - Katya Vargas

“Jealousy is a hungry emotion that we tend to be fed. By being jealous and doing horrible things we do those horrible things. We look at someone who is making his way to the top as a competitor and find ways to pull him down. That makes “jealousy” a dangerous word.” - Parul Sehgal, a talk giver of TEDtalk.com

Jealousy as described by them focused on the self desires. Desires that make us do horrible and terrible things. But what if, we look at those that we jealous as someone to look up to. Or else, at least be proud that someone has done great or is great enough to have those qualities? Yes, maybe pulling him down could make him look bad, but could that make you look good? Isn’t it better to see yourself with that someone whom you look up to when you already reach the top?

SANTIGWAR sa panulat ni john cerillo- ibarreta

Saturday, June 22, 2013; 5:39 PM-

Wednesday, September 11, 2013; 12:33 PM

Genre: Mystery

Runtime: 15- 25 minutes

Number of Actors: 5

“Ang Santigwar ay isang pamamaraan ng panggagamot sa Kabikolan. Ito ang bersyon ng mga Bikolano sa "pagtatawas" sa Maynila. Ang pamamaraan ng panggagamot na ipinapakita sa dulang ito ay yaong karaniwang ginagamit ng karamihan sa mga “Para- santigwar” sa Camarines Sur, partikular na sa Lungsod ng Iriga. Ang ibang pangyayari sa dulang ito ay labas sa tunay na pamamaraan ng santigwar lalong higit ang mga maseselang dasal na ginagamit. Gayundin ang ilang medikal na pamamaraan ay maaring totoo at tama ngunit mangyari lamang na huwag gagayahin o susundin ang dula dahil ang akdang ito ay likha pa rin sa artistikong pananaw.”

Mga Tauhan:

Papang Gurang/ Gurandyo: Lalaki, mga nasa 45 taong gulang. Manggagamot. Hindi naniniwala sa doktor. Mabait na ama.

Mama Tuya/ Tuyang: Asawa ni Papang Gurang, 40 taong gulang. Masayahin. Makakalimutin.

Corazon/ Curing: Babae, 20 - 25 taong gulang. Anak nina Papang Gurang at ni Mama Tuya. Mayroong malubhang karamdaman sa mata. Kaunting liwanag lamang ang naaaninag ng kanyang magkabilang mata ngunit nakikita niya di umano ang mga engkanto at ang lagusan tungo sa kanilang mundo.

Ricardo: Lalaki, 20- 25 taong gulang. Kababata ni Curing at kaibigan ni Kent. Mayaman at siyang tanging nakapag- aral sa Maynila.

Kent Smith: Lalaki, 20- 25 taong gulang. Kaibigan ni Ricardo. Filipino- American. Bakas sa gawi at pananamit ang mataas na pinag- aralan.

Prologue:

Papang Gurang: Gusto kong maniwala, pero wala akong tiwala sa kanila. Kaya kong gamutin ang anak ko. Mali bang hangarin ang gumaling siya? Masama bang gustuhin ng isang ama na siya na lang ang magbigay ng lunas sa pesteng sakit na dumapo sa kanyang anak. Pinatay na nila ang panganay ko, eh. Ayokong pati ang bunso ko patayin din nila.

Tagpuan:

Late 80's. Nakahimlay ang isang punso sa isang Camalig, (sisidlan ng mga panggatong at iba pang mga gamit o kaya naman ay mga hayop. Maikukumpara ito sa isang bahay kubong walang dingding). Ang Camalig na ito ay ang nagsisilbing pagamutan ng isang para- santigwar na kilala sa tawag na Papang Gurang.

Mama Tuya: Hindi mo pwedeng kunin ang mga bulaklak na iyan. Para sa kanila yan, hindi sa'yo. Ilang beses ko bang sasabihin 'yan sa'yong bata ka.

Corazon: Alin, ito pong mga itim na bulaklak? Nanang ilang beses ko na rin po bang sinabi sainyong hindi sila natutuwa sa paglagay mo ng mga bulaklak na ito.

Mama Tuya: Ha? Hindi itim ang mga 'yan. Ang isang 'yang hawak mo ay pulang kalatsutsi, at ang iba namang nasa sahig pa ay mga Rosal; puti ang kulay ng mga Rosal anak... Pa'no mo naman nalamang ayaw nila sa mababangong bulaklak na 'yan.

Corazon: Nakasusulasok po ang amoy ng mga 'yan. At ang kulay, kulay itim.

Mama Tuya: Hindi nga itim ang kulay ng mga 'yan.

Corazon: Hindi mo kasi sila maintindihan, Nanang. Ako lang ang nakaiintindi sa kanila.

Mama Tuya: Ayan na naman tayo sa kawirduhan mo. (Papasok sa entablado si Papang Gurang) Paulit- ulit mo na lang na sinasabi 'yan sa tuwing naglalagay ako ng mga bulaklak diyan.

Papang Gurang: Tuyang, kunin mo ang mga gamit ko sa bahay. May magpapagamot. Ikuha mo na rin ako ng dahon ng saging, iyong bata pa ang kunin mo ng hindi makunat.

Mama Tuya: Osige. Sino ba ang magpapagamot?

Papang Gurang: Anak ni Juancho.

Mama Tuya: E di ba mayaman 'yun? Bakit di siya sa bayan magpagamot?

Papang Gurang: Hindi kayang gamutin ng doktor ang namatanda. Ano bang alam ng mga yan sa panggagamot? Bukod sa napaka- mahal na ng bayad sa serbisyo, pati ang gamot mahal din. Di tulad ng gamot na ibinibigay ko, mura na mabisa pa.

Mama Tuya: Sus, eh 'yang anak mo nga di mo mapagaling. Tigil- tigilan mo nga yang pagyayabang mo. Naku hindi bagay, ano? Tumatanda na itong anak mo’t lahat eh hindi mo pa rin mapagaling. Aba’y araw- araw mo rin naming kinakalikot ang mga

mata niyan. At kapag nahihilo eh, pinaamoy mo diyan sa usok ng insenso. Anong nangyari, wala.

Papang Gurang: Ano ba Tuyang, naririnig ka ng anak mo.

Corazon: Tanggap ko naman pong hindi na ko gagaling. Tama si Apa, Nanang, hindi ako kayang gamutin ng mga doktor. Atsaka hindi sakit ang mga nasa mata ko, regalo ito upang makita ko kung gaano sila kaganda at kung gaano kaganda ang mundo sa ilalim ng punsong ito. Malapit na, kukunin na nila ako.

Magtitinginan ang mag- asawa. Kapagdaka'y lalapitan ni Papang Gurang ang kanyang anak.

Papang Gurang: Hindi ka nila kukunin anak. Hindi ako papayag na kunin ka nila sa akin. Halika na nga at nang malagyan na ng gamot yang mga mata mo.

Mama Tuya: Ay, ewan ko sainyong dalawa. Kakasabi ko lang, ayan na naman kayo.

Papang Gurang: Hayaan mo ‘yang Nanang mo. Tingnan mo’t pag- sumakit ang ulo’y niyan magpapausok din ng insenso. (matatawa).

Papaupuin si Corazon. Kukuha ng cotton buds na ibinabad sa oil. Ipapahid ito sa kanyang mga mata.

Papang Gurang: O ayan, maayos na ba ang pakiramdam mo? Luminaw ba ng konti?

Corazon: Oo naman po. Mas nakikita ko na ang liwanag mula sa punso.

Papang Gurang: Aba'y syempre, sa Tiwi, Albay pa galing 'yang binditadong mantikang 'yan kaya't siguradong gagaling ka na.

Ricardo:: (v.o. : Papang Gurang! Papang Gurang!)

Mama Tuya: O, ayan na pala yung magpapasantigwar. Hala't patuluyin mo na at kukunin ko yung mga gamit mo. (lalapitan si Corazon) tena sa bahay Coring ng makapagpahinga ka na.

Aalis sila Mama Tuya at Corazon. Siya namang pagpasok ni Ricardo.

Ricardo: (jolly) Papang Gurang.

Papang Gurang: O iho, kamusta?

Ricardo: Mano po.

Papang Gurang: Kamusta na ang pakiramdam mo?

Ricardo: (Mula sa masayang aura ay mag-kukunwaring nasasaktan) Ay, eto nga po, ang sakit pa rin ng likod ko.

(papasok si Kent)

Kent Smith: Hey, so where's Curing?

Ricardo: Shhh, Chill man, Relaks, relaks. Ah, Papang Gurang, si Kent, Kent Smith kano yan, kaibigan ko. Ah, ano, magpapagamot din siya. Kent this is Papang Gurang.

Papang Gurang: (tatango kay Kent at bubulungan si Ricardo ) Eh nananagalog ba yan?

Ricardo: Ewan ko dyan. Nung isang linggo ko lang yan nakilala eh. Teka, (Titingin kay Kent) hey, you speak tagalog?

Kent Smith: Tagalog? Konti lang. (tatawa)

Ricardo: Okay. That's good. O papang Gurang, mukhang mapapalaban ka sa inglisan, konti lang daw alam ne'to.

Papang Gurang: (tatawa)

Papasok si Mama Tuya dala ang mga gagamitin sa panggagamot.

Mama Tuya: hala may porinjer pala dito. (magpapa- cute kay kent tas kakaway- kaway) Uy Ricardo, pakilala mo naman ako.

Papang Gurang: Uy Tuyang, itigil mo nga 'yan, nakakahiya sa mga bisita.

Ricardo: Mano po Mama Tuya. Si Kent Smith po, kaibigan ko. Kent, this is Mama Tuya, short for Victoria.

Kent Smith: Hi, so, are you Curing? I'm looking for Curing.

Ricardo: Ay, h- hindi nga yan si Curing. She's not Curing. She's her mother, Victoria.

Mama Tuya: Ano daw, si Curing? Curing! Nasa loob si Curing. Tatawagin ko lang ah! Curing!

Ricardo: Ah, huwag na po.

Mama Tuya: Sigurado ka? Curing, tena dito anak!

Ricardo: Huwag na po talaga.

Mama Tuya: Curing, Curing! ...Huwag na daw!

Papang Gurang: (nakatingin kay Ricardo) O siya't umupo ka na dito at ikaw na unahin ko.

Ricardo: (uupo sa harap ni Papang Gurang)

Papang Gurang: Tuyang...

Mama Tuya: O bakit?

Papang Gurang: (nang- uuyam) May nakalimutan ka na naman.

Mama Tuya: Ha? Halata ba? (titingnan ang suot na palda. Kapagdaka'y bubulong kay Papang Gurang)
Meron naman akong suot na panti ah, me salawal pa nga.

Papang Gurang:(Pabulong) Hindi. Ikaw talaga, yung dahon ng saging. Nakalimutan mong kumuha. Ayan ah uulitin ko, da- hon ng sa- ging, yung ba- ta pa.

Mama Tuya: Ah, oo nga, sabi ko nga. Sori naman, tumatanda na!

Papang Gurang: (nanguuyam) huh, hindi 'yan sa kesyo tumatanda na! Ganyan ka na simula pa nung kinasal tayo. Eh ako nga, mag- sisingkwenta na hindi tandang- tanda ko pa nung una kitang ma...

Mama Tuya: Ewan ko sa'yo! Ikaw na nga itong nag- uutos, ikaw pa itong galit.

Papang Gurang: (naglalambing) O siya, lakad na at nakakahiya sa mga bisita. (lalapitan si Mama Tuya. Yayakapin at bubulungan sa tenga) mamaya, ako naman ang utusan mo. Lahat ng gusto mo, susundin ko.

Mama Tuya: Sus! Sinasabi mo lang yan ngayon, tapos mamaya makakalimutan ko din kaya sa huli, di rin kita ma-uutusuan… Osige, para di ko na makalimutan, ikaw ang magluluto mamaya.

Papang Gurang: Osige, osige.

Paalis na sana si Mama Tuya ngunit babalik ulit.

Mama Tuya: Ano nga ulit ang kukunin?

Papang Gurang: Dahon ng saging.

Mama Tuya: (ngingiti at aalis sa entablado).

Ricardo: napaka- sweet nyo naman pong mag- asawa.

Papang Gurang: Ha? Ah, hindi naman. Tena't simulan na natin at nang makauwi kayo ng maaga. Medyo dumidilim na. malayo pa man din ang uuwian niyo.

Ricardo: Ayos lang po. Dala ko naman po yung kotse ni Daddy.

Magtitirik ng tatlong puting kandila si Papang Gurang. Magdadasal. Lalagyan ng oil ang dulo ng thumb; sa pamamagitan nito, lalagyan ng krus ang noo, magkabilang balikat, pulso sa kamay, sa magkabilang harap ng siko, pusod, maging sa tuhod at paa. Magdadasal ulit. Kukunin ag plato at papausukan gamit ang mga nakatirik na kandila. Iipunin ang maatim na usok. Kapagdakay titingnan ang naipong agiw.

Papang Gurang: namatanda ka. (ipapakita ang plato) Nakikita mo yung mga bato- bato dito. Nagambala mo yung mga engkantong nakatira dyan. May alam ka bang lugar na kapareho nito?

Ricardo: Huh? Ahh, Sa likod ng bahay namin, yung sand and gravel na negosyo ng Daddy ko, baka dun yata ako nadale.

Papang Gurang: At ito, nakikita mo ba yung mga lalaking 'to (ipapakita ang plato). O, ayan o, Hinampas ka ng isa sa likod.

Ricardo: Hinampas? Kaya pala ang sakit ng likod ko. Matindi nga yata ang galit ng mokong.

Papang Gurang: Galit sila sainyo ngayon, sinisira niyo kasi ang bahay nila.

Ricardo: ha? Eh, pa'no po yun? Negosyo yun eh. Araw-araw may dadaang trak dun. Paniguradong magagambala sila.

Papang Gurang: Pag- uwi mo sa inyo, magtirik ka ng kandila mismo sa may mga bato- bato para makahingi ka ng tawad. Huwag mong kalilimutan, puting kandila, ayaw na ayaw nila ang dilaw lalong higit ang pula.

Ricardo: O sige po. (bublong- bulong: akalain mo't nadale pa ko sa likod ng bahay. Sabi na nga ba't masama ang pakiramdam ko dun. Kaya nga ayaw kong pumunta dun...)

Papang gurang: Tena't lalagyan ko pa ng krus 'yang noo mo. (Lalagyan ng markang krus mula sa agiw sa lusang pinggan ang noo, mga pulsuhan, mga kamay at mga paa).

Papasok si Mama Tuya dala ang mga dahon ng saging.

Ricardo: ok na po ba?

Papang Gurang: Teka, teka. Siguruhin muna natin kung hindi ka "nalupuan".

Mama Tuya:( Iaabot ang dahon ng saging).

Papang Gurang: (Kay mama Tuya) Salamat Tuyang.

Ricardo: Nalupuan?

Papang Gurang: Titingnan natin kung hindi ka nabalian.

Ricardo: Ahh, okay. Nabalian?

Papang Gurang: Syempre malalang kaso yun kapag may lupo o bali ka na sa likod. Kailangan na nun ng matinding hilot. Ganito yun. (Kukuha ng maliit na strip mula sa dahon ng saging. Ilulublob sa oil. Itataas ang t- shirt ni Ricardo) Talikod ka iho. O, ayan , 'eto (ipapakita ang dahon) ipapahid ko 'to sa likod mo. Saang banda nga yung masakit?

Ricardo: Dito po.

Papang Gurang: (habang ginagawa ang pagpahid) Kapag napunit ang dahon, ibig sabihin nabalian ka nga. (Ipapahid pa ng tatlong beses).

Papang Gurang: Ah, hindi naman, napunit. Salamat sa Diyos at hindi naman.

Ricardo: O, okay na ko ha, si Kent naman. (tatayo) Maari ko bang puntahan sa loob si Curing?

Mama Tuya: Ay, oo naman, halika, samahan na kita.

Papang Gurang: Teka, teka, pano 'tong si…

Ricardo: (kay Kent Smith) O kent, it's your time to get derty. Gudlak.

Kent Smith: What? How am I going to talk…

Ricardo: It's ok. Pramis I will introdus you to Corazon later, ha?

Kent Smith: O- okay.

Ricardo: O Papang Gurang, ikaw ng bahala kay Kent ah.

Papang Gurang: Teka, teka, tang inang…

Aalis sina Mama Tuya at Ricardo.

Papang Gurang: Ah, Kent.

Kent Smith: Yessir?

Papang Gurang: (Kinakabahan) Ano bang masakit sa'yo?

Kent Smith: Ma- sa- kit? As in pain?

Papang Gurang: O yes, oo, where is the pen?

Kent Smith: Oh, okay you need a pen. Wait (kakapa- kapa sa mga bulsa) sorry I don't have a pen. Do I have to buy outside?

Papang Gurang: You don't have pen. Ok, eh wala ka naman pa lang sakit. (buntong hininga) Buti na lang.

Papasok sa entablado sina Ricardo at Corazon..

Ricardo: O ano Papang Gurang, anong sakit ni Kent?

Papang Gurang: Wala namang sakit 'to eh. Wala naman daw siyang pen.

Ricardo: Ah mabuti kung ganun.

Kent Smith: (tila na love at first sight) Is that, Corazon?

Ricardo: Oo, she's Corazon. Corazon, kaibigan kong poriner, si Kent, Kent this is Corazon.

Kent Smith: (lalapitan si Corazon) Hi, y- your so beautiful. (hahawakan at hahalikan ang kamay)

Ricardo: (papaluin ang kamay ni Kent) hep hep, kumokota ka na ha. No, it is illegal. Si Papang Gurang o, he is looking at you.

Kent Smith: Sorry, I was just mesmerized by her.

Corazon: R- ricardo, anong sinabi niya?

Ricardo: Ang sabi niya nag pagit mo daw.

Corazon: (magagalit) Ah talaga, sigurado kong pangit din siya. Ang pangit ng ugali.

Papasok si Mama Tuya.

Mama Tuya: Ah, Ricardo, and you Mestir Porinjer. Tena muna't pag- salu- saluhan natin 'tong hapunan.

Ricardo: O sige po. Tara Kent. Come, we will eat.

Kent Smith: Wait, Can I first talk to Corazon?

Ricardo: Mamaya na 'yan. Later okay.

Lalapit sa mesa kung saan inihapag ni Mama Tuya ang pagkain.

Mama Tuya: Sori ah, saging lang ang inani netong Papang Gurang niyo. Para wag kayong mag- alala, masarap 'yang sinapot at baduya.

Ricardo: Ay, okay lang po yun. Masarap nga po, eh. Matagal- tagal na rin mula nung huli akong nakakain ne'to.

Mama Tuya: O etong si Kent. Mukhang ngayon lang nakatikim 'yan ng sinapot ah. Mukhang ayaw nang paawat kahit manit pa. Iabot mo nga itong baso.

Ricardo: Hey bro, here, water. Take it isi, ok. So, How is the taste?

Kent Smith: It's great. What's this called again?

Ricardo: Si- na- pot. Sinapot.

Kent Smith: Sinapot?

Ricardo: Beri gud. That is what I like you. You past lerner. Good. Good. (Kakain ulit. Susubo ng marami hanggang sa mabulunan at di na makahinga).

Mama Tuya:(nag- aaalala) O, Ricardo. Hinay, hinay lang. (Ricardo: Uubo- ubo. Ubong nahihirapang Huminga) Uminom ka ng tubig.

Ricardo: (pilit aabutin ang baso pero hindi magtatagumpay dahil sa hirap na nararamdaman)

Mapapatingin sa kanya si Kent.

Kent Smith: Hey, Ricardo, Are you okay? Hey.(Lalapitan si Ricardo. Tatapik- tapikin sa likod. Nang hindi makuntento ay niyakap mula sa likod at pinull ang tiyan para makahinga si Ricardo).

Ngunit hindi nagtagumpay ang ginawang aksyon ni Kent.Hanggang tuluyang nawalan ng malay si Ricardo.

Papang Gurang: (lalapit) Anong nangyari.

Corazon: Si Ricardo ba yun? Anong nangyayari, tay?

Kent Smith: The Heimlich maneuver isn't working. If that happens, there should be only one choice left. Mosquito!

Mama Tuya: A- ano? Lamok?

Kent Smith: No Mama Tuya, I should have brought my mosquito, it's a kind of forcep. A- a forcep to get that object to give air to the brain. O my God how am I supposed to explain this.

Papang Gurang: Tang ina. Ano bang pinagsasasabi nito. (bubuhusan ng tubig si Ricardo sa mukha) Buhusan mo lang yan, tingnan mo't magigising 'yan.

Kent Smith: Shit! You are not supposed to do that, Papang Gurang. He might get drown. Listen, we only have a minute to do it, or else he will die!

Mama Tuya: Oh Diyos ko po! Hindi naman ako masyadong tanga para hindi maintindihan na maaari siyang mamatay dahil nabulunan siya! (himagulgol)

Papang Gurang: Tuyang, imbes na humahagulgol ka diyan, kumuha ka ulit ng dahon ng saging! Bilis!

Tatayo si mama Tuya para kumuha ng dahon.

Kent Smith: No, it won't work. Help me put him on the table. (with matching movements para magkaintindihan).

Mama Tuya: Gurandyo, tulungan mo daw na ihiga sa la mesa.

Papang Gurang: Osige, sige.

Kent Smith: I need hot water.

Mama Tuya: Hat water? Mainit na tubig? Why?

(Corazon: (Underact) Anong nangyayari, apa? Nanang!)

Kent Smith: I need it. And a straw. And my bag.

Tatakbo sa loob para kunin ang mainit na tubig, straw at bag. Binuksan ni Kent Smith ang kanyang bag at inilabas ang surgical knife. Ibinabad sa mainit na tubig. At ng akmang susugatan na si Ricardo sa bandang leeg …

Papang Gurang: (pigil ang kamay ni Kent) Anong gagawin mo! Papatayin mo ba si Ricardo?

Kent Smith: It's okay. It's okay. We have to do this to save him. Trust me, I'm a medical student and I was here for my thesis about your medical practice. I have no time to explain, I have to make hole in his neck.

Papang Gurang: Ano? Ano daw Tuyang? Hol in neck?

Mama Tuya: Hayaan mo na siya Gurandyo, hayaan na natin siya. Mukhang alam naman niya ang ginagawa niya.

Humiwa ng isang clean cut si Kent sa bandang kaliwa ng leeg ni Ricardo. Kinuha ang straw isinout sa butas at inihipan.

Kent Smith: He's breathing now. Help me do the procedure again. (Parang nilelecture- an ang sarili) I have to hit him as hard as possible. And hold him with both arms, just under the rib cage. (While pulling) One. Two. Three. Just do it five time. Come on, comeon. Four, Five!

Naisuka ni Ricardo ang bumarang saging. Napaupo si kent habang hingal na hingal.

Maya- maya ay kinuha ni Kent ang kanyang bag para kunin ang gauge at cotton para takpan ang sugat.

Mama Tuya: Salamat sa Diyos!

Papang Gurang: Diyos ko! Oh! Corazon. (lalapitan ang anak) Muntik nang matuluyan 'tong si Ricardo.

Corazon: Si Ricardo? Ricardo!

Ricardo: (garalgal pa ang boses) Ayos lang ako.

Corazon: Diyos ko! Buti na lang, tay.

Mama Tuya: buti na lang ka'mo nandito si kent, kung hindi baka natuluyan na ngang talaga.

Papang Gurang: Syempre kung wala 'yang si kent ako ang gagamot diyan. Mas pinaniwalaan mo kasi 'yan kesa sa'kin. E hindi naman 'yan manggagamot.

Mama tuya: Sigurado ka ba?

Ricardo: Oo nga, Kent, how do yu know about that?

Kent Smith: Don't talk. You're pipes are still open. It would be better if you'll stay inside their house.

Ricardo: Sa loob muna daw po ako.

Mama Tuya: naku, mabuti pa nga. O siya, You kent, alalay- alalay Ricardo, oke!

Aalalayan ni Kent si Ricardo papunta sa loob ng bahay kasama si Mama Tuya.

Papang Gurang: (Bisi- bisihan sa pagligpit ng mga gamit) O Corazon, ililigpit ko na 'tong mga gamit sa loob. Pagkatapos mo diyan sumunod ka na sa loob.

Corazon: (tatango) Buti na lang at maayos na si Ricardo. Ipagtitirik ko sa punso ang pagkaligtas sa kanya. A- Apa, ano po yung naamoy ko?

Papang Gurang: Ah, yung natirang insenso. Sinunog ko. Bilisan mo 'yan. Sumuno ka kaagad.

Corazon: opo Apa.

Maya maya ay kakapal ang usok.

Corazon: (nahihirapang huminga) Apa, Apa! Apa!(nakangiti) Ito na ba ang itinakdang panahon? Kukunin niyo na ba ako? Pero teka, pwede ba kong magpaalam sa kanila? Apa!, Nanang! Ricardo!

Mamamatay sindi ang ilaw.Mahihirapan ng tuluyang huminga si Corazon. Gustong kumawala sa usok. Pilit na umaalpas. Mas mananaig ang dilim sa entablado. At sa muling pag- bukas ng ilaw ay makikitang duguan na si Corazon habang tila sinasakal ang sarili. Papasok si Papang Gurang at si Kent Smith..

Papang Gurang: Corazon!

Kent Smith: Oh my God! What happened? (akmang lalapitan si Corazon pero pipigilan siya ni papang Gurang)

Papang Gurang: Huwag kang lalapit! Diyos ko, kinukuha na siya ng mga dwende. Tuyang… Tuyang! Tuyang! (tatakbo papunta sa bahay nila)

Lalapitan ni Kent Smith si Corazon. Pipigilan si Corazon sa ginagawa nitong tila pag- sakal sa sarili. Ngunit hindi sya magtatagumpay. Papasok ulit sa bahay si Kent. Papasok sa entablado si Mama Tuya. Humahagugol. Lalapitan ang anak at yayakapin ito. Kasunod naman niyang papasok sa entablado sina Papang Gurang at si Ricardo.

Papang Gurang: O Diyos ko. Corazon! Anak ko. Kinukuha na ang anak ko ng mga dwende. (pupunta sa dinding kung saan nakasabit ang isang kalendaryo). Kabilugan ba ng buwan ngayon? Ha! Kabilugan ba ng buwan ngayon! Mga peste kayo! Bakit gusto niyong kunin ang anak ko. Di pa ba kayo kuntento sa pagkuha sa kanyang mga paningin? Wala kayong awa. Ako! Ako na lang ang kunin niyo. Ako na lang. Huwag ang anak ko. Siya na lang ang natitira sa mga anak ko. Kinuha nyo na si Domeng, kukunin nyo pa sa'kin ang Curing ko? Ako na lang! Ako na lang!

Papang Gurang: (lalapitan ang punso hawak hawak ang isang retaso ng kahoy) walang hiya kayo! Sinamba namin kayo. Binubungan, inaalayan ng bulaklak. Dinadasalan. Pero bakit? Bakit?! (pinagpapalo ang punso)

Ricardo: (tulala)

Kent: Ricardo!!!

Matatauhan si Ricardo. Papasok si Kent dala- dala ang isang paper bag na pinaglagyan ng sinapot.

Kent: Does she have a nebulizer? Is this her first attack?

Mama Tuya: Ha? A- ano daw?

Ricardo: Kung may nebulizer daw po ba si Corazon. Teka, teka, may hika po ba ang anak niyo?

Mama Tuya: H- hindi ko alam. Ni minsan hindi pa namin pina check- up si Corazon sa totoong Hospital.

Kent Smith: We have to get her into the hospital. This might not be asthma, this could be worse. I am just a medical student that's why I don't have the authority to explain this, but her eye complication might have been a side effect of a much serious disease. Tell her, Ricardo, tell them that we have to get her into the hospital as soon as possible.

Ricardo: Medical student ka? Magdodoktor? Mama Tuya, Mama Tuya, kailangan na daw po natin siyang dalhin sa ospital sa lalong madaling panahon, dahil kung hindi…

Papang Gurang: Hindi, hindi hindi siya dadalhin sa ospital. Ako, ako ang gagamot sa anak ko!

Mama Tuya: Pero Gurandyo…

Papang Gurang: Hindi mo ba alam Tuyang kung gaano mo ko sinasaktan sa mga sinasabi mo ngayon? Ha? Baka nakakalimutan mo kung paanong pinatay ng mga doktor na 'yan si Domen? Umasa tayo nun sa kanila. Kaya nga dinala sa ospoital para gumaling di ba? Pero ano, initsapwera nila tayo! Kase ano, harapin na natin ang katotohanan, pulubi tayo. Isang kahig, isang tuka.

Mama Tuya: (lalapit kay mama Tuya) Dalhin na natin siya sa ospital. Parang awa mo na. Dalhin na natin siya sa ospital.

Papang Gurang: Hindi! , Hindi nga kayang gamutin ni Kent o. sa Amerika na'yan nag- aaral. (lalapitan ang anak at papasanin. Papaupuin upuan).

Bubuksan ni papang Gurang ang mga mata ni Corazon gaya ng dati. Pupunasan ng Cotton buds na inilublob sa oil. Hihilut- hilotin ang bung katawan. Hanggang sa mapagtanto niyang wala ng buhay si Corazon.

Papang Gurang: Corazon!, Anak ko! Patawarin mo ko anak! Corazon!

Lalapit si Mama Tuya. Yayakapin ang mag- ama.

Unti- unting magdidilim ang entablado. Kasabay ng paghagulgol ni Papang Gurang.

-Wakas-

Paglalakbay

Saturday, June 23, 2012
5:05 PM

Nakadungaw ako sa may bintana ng bus habang binabaybay ang daan patungong Maynila. May kaunting kiliti sa aking isipan habang iniisip ko ang nalalapit kong pagpasok sa bagong institusyon at sa maaring maging buhay ko habang nakatira sa aking magiging bagong tirahan. Simbolo ng pag- asa ang mga naglalarong ilaw mula sa mga nagtataasan at naglalakihang mga gusali na aking nakikita sa labas ng bintana. Mabilis ang takbo ng bus at malamig na malamig ang ihip ng hanging dumadampi sa aking pisngi, kaya't sinara ito ng aking ina na nasa aking tabi.

Mahigit labingpitong taon na ang nakalilipas nang ako ay ipinanganak sa isang maliit na kwartong inuupahan ng aking ama't ina sa Barangay San Miguel, Lungsod ng Iriga. Pagkalipas ng ilang taon ay lumipat ang aming pamilya sa mas rural na baranggay, ang Del Rosario na mas kilala sa tawag na ‘Banao’, kung saan kami nakapag- pundar ng simpleng tahanan. Dito ako nagkaisip at lumaki. Kahit may mga di kaaya- ayang karakter ang maliit na baranggay na ito ay nakasanayan at di naglao'y natanggap na ng aking sistema ang mga ito.

"John" ang ibinigay na pangalan sa akin ng aking mga magulang. Hango daw ito sa pangalan ng aking lolo na si "Juan".

Masaya ang naging buhay ng aming pamilya. Natutustusan ang lahat ng gastusin at kaunti lamang ang problema pagdating sa pera dahil sa ang aking ama, si G. Amando Cullada Ibarreta, ay naghahanap- buhay noon sa isang sikat na kumpanya ng pagawaan ng mga pintura; habang ang aking ina, si Gng. Leonor Cerillo- Ibarreta, ay nagtatrabaho naman sa Department of Environment and Natural Resources bilang isang Sekritarya. Bagaman malayo sa aming piling ang aking ama ay nakakasama pa rin namin siya sa mga mahahalagang okasyon tulad ng pasko at bagong taon. Tuwang- tuwa kaming magkakapatid tuwing uuwi ang aming "papa" na may dalang isang lata ng biskwit. Mangiyak- ngiyak pa ako noon habang tinutunaw sa aking bibig ang manamis- namis na biskwit na magkaminsan ay nagtatabi ako ng tatlong piraso sa lagayang karton ng aking damit. Oktubre, taong 2007 ako huling nakatikim ng tamis ng biskwit ng aking ama.

Isang araw, tandang- tanda ko ang araw na iyon,- ang pinaka- nakakapangilabot na araw na siyang nagpabago sa ikot ng buhay namin. Naglalakad ako sa pasilyo ng isa sa lumang- luma nang gusali ng Paaralang Sentral ng Iriga, kung saan ako nakapagtapos ng elementarya, patungo sa silid aralan ng aking "coach" para sa isang nalalapit na patimpalak sa pagsulat. Maya- maya ay bigla ko na lamang napansin ang mga itim na paro- paro na umaaligid- aligid sa akin. Hindi ko ito pinansin at ako'y nagpatuloy sa paglalakad. nang hapong ding iyon lamang nadismaya sa akin ang aking coach, si Gng. Dato, dahil sa di organisadong pagkakasulat ng aking balita. Hindi ko alam kung anong mali sa mga oras na iyon, basta'y ramdam na ramdam ko ang kilabot na naglalaro sa aking isipan. Pag- uwi ko sa aming tahanan ay sinalubong ako ng humahagulgol kong ate, si Lea, na sa mga oras na iyon ay alam na ang masamang balita na inatake sa puso ang aming ama at di na pinalad na maidala ng maaga sa ospital.

Tatlo kaming magtatapos ng taong iyon: ako, sa elementarya; ang aking ate, sa hayskul; at ang aming bunsong si Leiriz, sa kinder. Ang kuya ko naman, si Arman, ay nasa ika- tatlong taon na rin noon sa hayskul. Maraming gastusin ang naiwan, maraming balakin ang hindi na natuloy, tulad ng pag-aaral ng aking ate sa University of the Philippines na bago pa man namatay ang si papa ay alam na niyang nakapasa ito sa Entrance Exam. Kasagsagan rin ng makulit kong kamay sa pagsulat at pagsama sa mga kontest, tulad ng Press Conference, na dumadayo sa iba't- ibang sulok ng Pilipinas. Nang taon ding iyon, narating ko ang Koronadal City, South Cotabato, (at ang kalapit bayan nitong Tacurong kung saan pinatay ng angkang Ampatuan ang maraming Dyornalista makalipas lamang ang dalawang taon) dalawang linggo matapos ang libing ng aking ama.

Pilit kaming ipinagtaguyod ng aming ina matapos mamatay si papa. Bilib ako sa kanya dahil kahit alam kong wala kaming pera, ay napag- aral niya kami sa pang pribadong paaralan, ang University of Saint Anthony. Pinilit kong pumasa sa Scolarship Grant upang kahit papaano'y makatulong. Sa awa ng Diyos ay nabigyan ako ng Doña Felisa Scholarship Grant at Educational Voucher System ng nakaraang Administrasyon.

Ipinagpatuloy ko ang pagsulat sa periodiko ng Unibersidad at sumali sa kontest na dati ko ng sinasalihan. Ngunit, di na ako pinalad na manalo sa unang taon ko sa hayskul. Pinayuhan ako ng aking bagong coach, si Gng. Bulalacao, na tahakin ang ibang kategorya, ang Radio Broadcasting. Sinunod ko ang kanyang payo at sumama sa grupo. Nanalo ang aming grupo sa press conference, at naging kalahok sa mga National Level. At muli, dahil dito ay nakarating ako sa Butuan City, Agusan del Norte, at sa Puerto Princesa City, Palawan nitong nakaraang Abril lamang.

Naging Editor- in- Chief ako ng pahayagang filipino ng aming paaralan na tinatawag na Amudyong. Sa pamamagitan ng pahayagang ito ay naikalat ang artikulong "'Biyaheng Banao' ni Jjblithe" na aking sinulat upang mamulat ang karamihan sa hirap na nararanasan naming mga nakatira sa Banao sa araw- araw na pag-biyahe, dahil sa lubak- lubak na daan, patungo sa Sentro ng Kalakalan ng lungsod. Naging maugong ang artikulong ito na naging isa sa dahilan upang maipaayos ang daan patungo sa aming barangay.

Ang damdaming naidulot sa akin ng artikulong ito ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob upang dumayo dito sa Maynila upang mag- aral ng Bachelor in Journalism.

Nagtapos ako ng hayskul bilang Leadership Awardee ng aming University, ng Gerry Roxas Foundation, at recipient ng Congressional Excellence in Leadership Award. Natanggap ko ang mga pagkilalang ito dahil sa paghawak ng mga posisyon sa Student Government Federation, bilang Pangulo; miyembro ng Division Supreme Student Government of Iriga City; Interact Club of Usant, bilang Kalihim; Home Technologist's Club, bilang Pangulo; at Sangguniang Kabataan Chairman ng aming barangay.

Nitong Hunyo ika- 15 lamang nagpasya ang aking ina upang kami ay lumuwas ng Maynila upang dito ako papag- aralin.

Di na ako bago sa pagsakay sa bus mula Bikol hanggang Maynila. Nakaugalian ko na ang matulog sa bus habang binabagtas ang kahabaan ng daan na tatagal ng higit sa kalahating araw.

Tinapik ako sa aking kanang balikat ng aking ina. "Bababa na tayo".

Bitibit ang aking kulay talong na maleta at isang kahon (ang laman ay bigas, para mas madaling dalhin), pati na rin ang pangarap na magtagumpay sa hinaharap, ay taas noo akong bumaba sa tapat ng kulay rosas na gusaling magiging pansamantala kong tirahan sabay bulong sa sariling "Eto na to, Wala nang Urungan".